In een radioprogramma is een discussie over de zakdoek, de stoffen zakdoek dus. Aanleiding is hooikoorts. Natuurlijk moet de zakdoek het behoorlijk ontgelden. Zeer onhygiënisch, lustoord voor bacteriën. Uiteraard is er een onderzoekje gedaan: mannen hechten meer aan de zakdoek dan vrouwen en snuiten er minstens vijf keer in voordat die in de was gaat. Toen mijn kindertijd voorbij was verdween ook de zakdoek uit mijn leven. Daarvoor was de zakdoek de gewoonste zaak van de wereld. Soms kreeg je er een cadeau. Verschrikkelijk vond ik dat. Meestal kwam er een tante mee aan bij wie ik me toch al niet zo op mijn gemak voelde. De zakdoek zat in een plechtige platte doos met een plastic deksel. Op de zakdoek was de eerste letter van mijn naam machinaal geborduurd. Alsof de zakdoek dan meer was dan een doorsnee zakdoek. Die tante raakte wat in de war toen ze ouder werd. Op de laatste zakdoek die ik van haar kreeg. stond een K. Van mijn moeder mocht ik niets laten merken. Ik besloot snel dat het de K van Kind was, maar toch was het iedere keer alsof ik mijn neus in verkeerd materiaal snoot. In mijn huidige omgeving kom ik nog maar zelden een zakdoek tegen. Soms zie een man van wie ik het zeker weet: zakdoekgebruiker. Hij gebruikt de zakdoek niet alleen voor de neus, maar ook om de mond af te vegen na koffie met een koekje. En om het voorhoofd droog te deppen. Dat laatste brengt me op een andere functie van de zakdoek, maar die is helaas nog maar zelden waar te nemen. Bescherming tegen de zon. Dus volledig opengevouwen over het schedeldak, vier knopen erin. Hoofd rood van warmte. Verongelijkt puffen.