De afgelopen dagen heb ik nog niet gedacht: de ons beloofde horrorwinter is eindelijk begonnen. Wel stelde ik me in de vroege ochtend de Elfstedentocht voor. Ik lig in bed, de televisie staat aan, ik kijk naar de start en daarna zie ik in een soort schuur zo’n twintigduizend schoenen. Ik zet de televisie uit en zink opgelucht weg in een lichte slaap die gedomineerd wordt door tevredenheid. Misschien houd ik wel het meest van Nederland wanneer het vriest. Graag hoor ik op radio en televisie over schaatsplannen praten. Het lijkt of de rest van de wereld er niet meer toedoet. Lente en zomer zijn ver weg. Vanwege mijn slechte relatie met een glad oppervlak doe ik aan geen enkele wintersport, maar ik voel me er wel bij betrokken. Graag ben ik toeschouwer van wat zich op een ijsbaan voltrekt, met zopie binnen handbereik. En ook ben ik een liefhebber van ijsmeesters die in de ochtendduisternis over bevroren water spreken. IJsmeesteressen bestaan geloof ik niet. Misschien moet snel wetenschappelijk onderzocht worden waarom dat zo is. meer… »

Een lange vrouw steekt de straat over en struikelt. Ik zie dat en leef met haar mee. Ik ben ook lang en denk zeker te weten dat als je lang bent, struikelen een grotere gebeurtenis is dan wanneer je minder lang bent. Je moet volgens mij meer in balans brengen. De vrouw heeft een waardige manier van struikelen, wat komt doordat ze niet omkijkt. Dat doen we immers altijd als we zijn gestruikeld. We kijken verwijtend om naar de oorzaak, iets in het wegdek of een dingetje op de stoep. Struikelen is iets anders dan uitglijden. Voor dat laatste kan de schil van een banaan of gladheid verantwoordelijk zijn. Uitglijden heeft ook een andere uitstraling dan struikelen. Aan uitglijden valt meestal niets te corrigeren, je moet je overgeven aan het ongerief. De vrouw struikelde dus waardig omdat ze niet omkeek. Ze liep gewoon door, meer… »

Eerst mocht het niet, maar zaterdagochtend werd er toch groen licht gegeven: binnenkort mogen we meezingen met Er Staat Een Paal In De Kerk. Het carnavalslied van André van Duin van ruim dertig jaar geleden, Er Staat Een Paard In De Gang, kreeg een andere tekst. Van Duin gaf zelf toestemming en hij is in deze kwestie het hoogste gezag. De hele gang van zaken rond de paaldanseres in een kerk in Doetinchem waaide een beetje langs me heen, maar zo nu en dan bleef er een flard hangen, zoals de verklaring van de paaldanseres dat de rokjes van de dansmariekes ook behoorlijk kort waren.  Dat zoiets me bijblijft komt omdat ik grote sympathie voor dansmariekes heb. Aan carnaval doe ik verder niet. Niet dat ik er bezwaar tegen heb, meer… »

Een woord dat het ook moeilijk krijgt, is `sexy’. Eerste was het met mensen verbonden, zeg maar met een prettige uitstraling, maar steeds meer dingen moeten ook sexy zijn. Ik lees een artikel over vleesvervangers en een deskundige stelt vast dat die niet sexy zijn. Dat ligt niet helemaal aan de vleesvervangers zelf, maar aan de bakjes waarin ze zijn verpakt. Die zijn groen en zouden roze moeten zijn, want roze is wel sexy. Ik heb er nooit zo op gelet, want ik maak geen gebruik van vleesvervangers. Als ik geen vlees wil eten, heb ik geen behoefte aan iets wat daarop lijkt, meer… »