Naar de maan

De moderne tijd breekt aan. Het ANP meldt om 8 uur dat de Amerikaanse kustwacht “een lichtboei in gebruik heeft genomen die zijn energie krijgt van een kleine atoomgenerator. De boei kan 10 jaar achtereen blijven branden.” Daar zou ik wel eens een schematische tekening van willen zien. Want in die boei moet dus een klein atoomcentraletje (?) inzitten. Een mirakel. Dit is voor het eerst dat van zoiets hoor.
Ook modern, maar tegelijk aandoenlijk is het nieuws dat de Amerikanen vandaag (vrijdag) een satelliet hebben gelanceerd die op weg gaat naar de maan. “Als alles goed blijft gaan arriveert hij maandagmiddag half vier op de maan.Bij de landing zal de Ranger 3 een vaart hebben van 10.000 km per uur.” Vlak voor de landing worden 1800 foto’s gemaakt en teruggeseind, “en wordt een seismografisch instrument uitgeworpen die met een vaart van 240 km moet landen en 30 dagen in werking moet blijven.” Arriveren met een vaart van 10.000 km noem ik geen landing. Dat is meer een inslag. En ook 240 km lijkt me geen prettige landingssnelheid voor een seismograaf. Ik mag hopen dat ze dat ding in een skippybal hebben verpakt. (spin-off van ruimte-onderzoek: de skippybal)

vleugels|bakstenen