Uitstel is beperkt houdbaar. Het moet er nu echt van komen dat ik naar de afdeling Burgerzaken van mijn gemeente ga. Op mijn bureau ligt al een tijdje een brief waarin staat dat dit moet. De kwestie is in wezen simpel: mijn Nationaal paspoort is verlopen. Nationaal dus met een hoofdletter. De komende weken ben ik niet Internationaal in de weer, maar stel dat dit ineens wel het geval is! In mijn leven dat al behoorlijk lang duurt, was ik vaak op de afdeling Burgerzaken. Alles wat nodig is om mijn bestaan vast te leggen, heb ik daar geregeld. En altijd zag ik er tegenop. Nu ook weer. Zelden maakte ik mee dat iets vanzelfsprekend is. Het ergste vind ik altijd te voelen dat er iets niet in orde is terwijl je geen idee hebt wat dat kan zijn. meer… »

De biologische slager hier op de markt is populair. Ik ben een matig vleeseter, maar als het op mijn menu staat, ga ik naar zijn kraam. De slager praat graag over het vlees dat hij verkoopt, geeft bereidingstips en soms imiteert hij het geluid van bijvoorbeeld de boter rond en onder een biefstuk in de pan. Dat laatste doet hij zeer verdienstelijk, Je krijgt er zin in biefstuk van. Als hij die heeft ingepakt, laat hij zijn gestrekte hand een paar keer snel langs zijn oor gaan, het traditionele `lekker’-gebaar dat je niet zo vaak meer ziet. Als je naar hem toe gaat, moet je geen haast hebben. Er staat altijd een omvangrijke groep wachtenden voor zijn kraam. De slager verstrekt geen nummertjes, je moet zelf je beurt in de gaten houden. Veel mensen gaan hiermee een beetje krampachtig om. Gisterochtend begon een mevrouw hard woedend te worden, meer… »

Gisteren op de vrijmarkt zag ik weer veel speelgoedbeesten. De verkopers waren kinderen. Met iedere nieuwe Koninginnedag lijkt hun aantal toe te nemen, kinderen en beesten. Zo’n beest wordt vaak `knuffel’ genoemd, een woord dat ik niet omhels, zeker niet het meervoud. `Ja, op Koninginnedag gaat Laura al haar knuffels verkopen.’ Knuffels lijken dan ineens dode, overbodige dingen. Ik vraag me af waarom Laura het doet. Misschien heeft ze er te veel, maar daar kunnen die beesten niets aan doen. Toen ik kind was, had ik een beer, niet al te groot, van mijn grootvader gekregen. Die beer was genoeg. Hij heette Bruin en met Bruin deelde ik belangrijke momenten in mijn eerste levensjaren. Bruin begreep volgens mij alles, meer… »

Het gebeurt vaker dat ik meedoe aan een televisieprogramma waarvan het niet zeker is dat het wordt uitgezonden. Proefaflevering. Als zo’n programma dan groen licht krijgt, komt de proefaflevering op de plank te liggen en gaan ze nieuwe afleveringen maken die sterk op de proefaflevering lijken. Daarom moest ik gisteren in een grote galerie zijn. Daar hing een kunstfoto en naar aanleiding van die foto had ik een verhaal gemaakt. Dat verhaal wordt door een acteur gelezen, vertólkt. Ik hoefde alleen maar van buiten naar binnen lopen, en uiteraard naar de foto waarnaar ik tijdje bedachtzaam keek. En vervolgens moest ik achter een bureau zitten in zogenaamd mijn werkkamer, maar die leek niet op mijn werkkamer, maar het was er een die de makers voor mij bedacht hadden. Achter dat bureau zat ik als het ware het verhaal te schrijven meer… »

De nieuwe partij van Hero Brinkman wil dat de burger centraal staat. Dat zei hij eergisteren. Je hoort vaker dat iets of iemand centraal staat en dat is positief bedoeld. Je leest het dikwijls in reclame van bedrijven: Bij Ons Staat De Klant Centraal. Met zulke bedrijven heb ik ook weleens te maken. Voel ik dan goed dat ik centraal sta? Laatste belde ik een bedrijf dat vindt of zeker weet dat ik centraal sta. Mijn verwarming was kapot. De man van het bedrijf noemde een tijdstip waarop hij ‘een gaatje’ voor me had en hij zei erbij dat hij natuurlijk niets kon garanderen. Ik vroeg me af wat dat laatste betekende voor mijn centrale positie. Nu is er dus een partij die belooft dat de burger centraat staat, de Onafhankelijke Burger Partij. Hoe lang zal over deze naam gebrainstormd zijn? De tampongrap meer… »

Veel stukken stoepen zijn met krijt of tape afgebakend. BEZET staat er in zo’n ruimte. Koninginnedag komt dichterbij. Regeren is vooruitzien, denken de mensen die maandag rommel gaan verkopen. In mijn woonplaats begon dat vorige week al, niet de verkoop, maar het reserveren van plekken. Het staat me tegen, maar ik weet niet waarom. Misschien is het allergie voor BEZET. Een vervelend dwingend woord. Van de stoep denk ik nukkig: het is ook mijn stoep. Die gedachte verwerp ik onmiddellijk, want ik moet, zoals dat heet, de lol ervan inzien. Ik deed er zelf maar één keer aan mee, meer als bijzit, man op de achtergrond. Mijn geliefde van toen had zich als de majesteit verkleed en ik was benieuwd wat de gevolgen daarvan waren. meer… »

Er is post! Dat is de titel van een tijdschriftje dat al een paar weken op de stapel overbodig drukwerk ligt. Die gooi ik dadelijk in de openbare papierbak. Toch ga ik nog snel even door zo’n stapel heen, want je weet nooit. `Er is post!’ las ik niet en nu ik er doorheen blader, zie ik teksten als `Baas over eigen brievenbus’, `The sky is the limit’, nuttige informatie misschien, maar ik kom er niet aan toe, het is net of ik met vermoeide benen een lange afstand moet overbruggen. Ligt ook aan de taal die er gebezigd wordt, bijvoorbeeld in het stukje over de bedrijfskleding van de postbezorgers: `De nieuw jas voor postbezorger voldoet aan vele eisen.’ Ik voel dat ik knik. meer… »

In die grote Doe-het-zelf-winkels – het zijn meestal hállen – kom ik niet graag, want dat betekent dat ik zelf iets moet goed doen waarin ik helemaal geen zin heb. Niet omdat ik daar te lui voor ben, maar meestal gaat het om een uitdaging waarmee ik niet uit de voeten kan. Zo noem ik een doe-het-zelf-karwei graag: een uitdaging. In de Doe-het-zelf-hal moet ik alles vragen aan mannen of vrouwen die verkoopmedewerkers heten. Het formuleren van de vraag vind ik vaak al een karwei. In het eerste gedeelte van de vraag komt het woord `dingetje voor. `Ja, ik zoek een dingetje… ’ Sommige verkoopmedewerkers kunnen deze gedachtewisseling aan, maar er zijn er ook die ongeduldige irritatie uitstralen. Geen enkel dingetje is alleen maar een dingetje. Dat weet ik ook wel. In de Doe-het-zelf-hal waar ik gisteren was, kwam ik niet aan de vraag naar het dingetje toe, meer… »

Echt waar, ik hoorde iemand zeggen dat de neuzen uiteindelijk niet dezelfde kant op kwamen te staan. In een radioprogramma. Daarin ging het over het Catshuisberaad dat geklapt was. Ik blijf dan even hangen in `geklapt’. Was het een beraad dat niet kon klappen? En dan denk ik aan die neuzen. En aan dezelfde kant. Was er wel zo’n kant? Ik heb nooit zin lang stil te staan bij iets wat mislukt is. Behalve natuurlijk wanneer de analyse van de mislukking wat oplevert, maar dat kan hier alleen maar de constatering zijn dat veel werd geregisseerd door een misverstand. Hebben we zin lang stil te staan bij een misverstand? Nee toch. Het is vooral zaak het misverstand voortaan te voorkomen. Nieuwe verkiezingen! Frisse wind! Is er ergens nog frisse wind? Het lijkt wel alsof de frisse wind even oppelepop is. meer… »

Het thema van het boek interesseert me niet, maar ik weet nog niet of ik het ga lezen. Ik heb het over Handboek voor klein geluk, geschreven door Inge Jager en Maria Grijpma. Ze zijn, wat dan heet, lifecoaches. Ik vermoed wat ik me daarbij moet voorstellen, misschien moet ik daar niet te moeilijk over doen: ze helpen mensen die niet zo goed weten hoe ze moeten leven. Het boek is vooral voor vrouwen bedoeld, maar daardoor laat ik me niet afschrikken. Ik weet nog niet of ik het ga lezen omdat ik geloof dat klein geluk zich nauwelijks laat verwoorden. Als je dat probeert, is het meestal weg. Wat verstaan de schrijfsters van het boek onder klein geluk? meer… »

Maartje van Weegen gaat met pensioen. Echt waar, de AVRO maakte het bekend. Van sommige mensen is niet voor te stellen dat ze pensioengerechtigd raken. Van bijvoorbeeld Maartje van Weegen dacht ik dat ze nooit ouder werd. Ergens begin veertig, daar bleef het bij. Ik hoor haar stem vaak op radio 4 waar ze een programma met klassieke muziek presenteert. Vooral in de auto luister ik daarnaar. Je haalt het dan niet in je hoofd te hard te gaan rijden. Nee, je zoekt landweggetjes op, blijft af en toe stilstaan bij een weiland, hebt weer aandacht voor vogels. Het is niet alleen de muziek die ze draait, het is ook haar stem. `Prettig ‘is een te klein woord daarvoor. Het is een stem waarnaar je kunt verlangen meer… »