Ter wille van de Economie moeten nu allerlei hulpbehoevenden het maar zelf zien te rooien: of zelf geld bij elkaar sprokkelen of de veilige omgeving van een verzorgingstehuis of inrichting uit. Dat kostte alleen maar geld, tenslotte.
Het gevolg zie ik hier in de buurt, waar steeds vaker de verwarde mens weer terug is in het straatbeeld.  De zelfpraters, de hardschreeuwers, de onnodige verkeersregelaars, de mannen met de wankele stap, meer… »

Opeens mindert de trein schokkend zijn vaart en komen we zeer snel tot bijna tilstand. Als ik naar buiten kijk zie ik dat we aan beide zijden van de trein een stuk vrachtwagen in kunnen kijken, en ja hoor, even later volgt de mededeling dat we een aanrijding hebben gehad. Heel veel heb ik er niet van gemerkt, maar blijkbaar wel in een ander treinstel want nadat door de geschrokken conductrice medegedeeld is dat de chauffeur ongedeerd is gebleven, volgt het bericht dat in het voorste treinstel een ambulancebroeder langs zal komen om op verzoek de passagiers te controleren.
Blijkbaar is er niet veel te controleren, want even later verschijnt hij in mijn treinstel. Als ik zeg dat het  met mij goed kijkt hij mij wantrouwend aan. “Weet je dat wel zeker?”
Dat dacht ik wel, ja. Dan volgt een lange periode van wachten, slechts onderbroken door de mededeling dat er mededelingen zullen volgen zodra  er mededelingen zijn. Helder geformuleerd lijkt me.
Na een uur of twee meer… »

De Gemeente Amsterdam heeft de Nederlandse taal verrijkt met een nieuwe term: Zwerflawaai. Het duidt op het lawaai dat veroorzaakt wordt door groepen als penis verklede mannen die de vrijgezellenavond van een van hen komen vieren (schreeuwend: “hij is de lul”, ongetwijfeld zonder door te hebben dat zij het over elkaar hebben) of op bootjes die met dreunende woofers en boomboxen ‘s nachts om drie uur door de gracht varen. Alles onder het motto: “dat moet toch kunnen”, “gezellig, he” en als iemand er iets van zegt:”Dan moet je maar niet in het centrum van Amsterdam willen wonen”. meer… »

M wou tussendoor een weekje naar de zon. Ze heeft geen principieel bezwaar tegen de winter maar het zou wat korter kunnen. We boekten een 8-daagse Nijlcruise met excursies, waarvoor wij elke ochtend om 06.45 uur ons bed uit zouden moeten. Bespottelijk riep M verontwaardigd dat je voor een beetje cultuurbeleving zo moet lijden. Ik hield mijn mond. Ik snap sowieso niet meer… »

Waarin de Gemeente Amsterdam zijn kleinste kant toont

Al sinds jaar en dag staat een blinde man in het centrum te collecteren. Hij heeft een draaiorgelbakje dat hij ritmisch heen en weer schudt op de tonen van de muziek, die wordt voortgebracht door een cassetterecorder, die in een linnen tas zit, die om zijn hals hangt. Eerst stond hij voor het postkantoor maar sinds een paar jaar staat hij  voor Nieuwe kerk bij de Dam. Een ‘Urban Myth’ meer… »

Een voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal is een gebeurtenis waarbij men zoveel mogelijk zich als een idioot uitdost en dan zingend en vlagzwaaiend naar het -meestal teleurstellende- voetbal gaat kijkeen. Zeker als het vriendschappelijk is. Gisteren voordat we in het stadion waren hadden we al een Prins van Oranje gezien (een man in een oranje carnavalspak, compleet met steek en mantel), een Generaal, vier oranje beren en een enorme verzameling hoofddeksels in oplopende wansmaak: leeuwenkoppen, elanden, boerinnenmutsen en veel ander lelijks. Het ‘hoogtepunt’ moest nog komen. meer… »

Ooit waren hoogleraren Professoren. Deskundigen op een of ander terrein van wetenschap hadden zich langdurig bekwaamd in dat vak, erover gepubliceerd en een enorme kennis van alles wat er ooit over het onderwerp van hun studie verschenen was. Nu lijkt het vaak of er op de meest onbegrijpelijke terreinen van kennis of studie een hoogleraar benoemd is, ergens. Dieptepunt lijkt me in wetenschappelijk opzicht de benoeming van de Hoogleraar Tabaksontmoediging, meer… »

Rijdend door Duitsland met het spoor-dus vanwege blaadjes en ander ongerief in slakkengang- kom je door stukken van steden waar je anders niet zo snel langskomt. Bijvoorbeeld de vele volksstuinencomplexen aan de rand van de steden en zoals overal langs het spoor (want toch waardeloze grond?). Nu wist ik dat de Duitse trots, meer… »

In het programma Man bijt hond, dat steeds meer een verzameling wordt van gekke typetjes en mensen die in het vroegere programma van de NCRV Showroom niet hadden misstaan, in dat programma is een onderdeel waarbij mensen iets tegen de camera mogen zeggen. Blijkbaar is dat nodig, want we hadden vroeger Achterwerk in de kast van de VPRO en kort geleden de Blauwe Doos van de Avro in het TVLab, dat het genre opnieuw uitvond, terwijl het dus ook al in Man bijt hond zat. Even niet opgelet meer… »