Lia Tilon, Zielhond
De titel alleen al. Een fijn woord, maar wat betekent het: het is een ronselaar die in de Napoleontische tijd een vervanger zocht voor een zoon van een rijke familie die ingeloot werd in het leger. Dus als de zoon van Clovis (Clovis!!!) vrijwillig op militaire missie gaat in de woestijn, gaat Clovis (!!!!) op zoek naar een vervanger. Alsof dat niet heel erg van de gekke is. Maar gelukkig is Clovis (!!!) verder ook een beetje raar, meer… »
Het best verkopende literaire gezelschap, het Willem Elsschot Genootschap, heeft voor haar leden weer een doos boeken klaar staan. Daarin wat Elsschottiana, maar ook: Een boek over relaties op de werkvloer (Met een knipoog naar “het Huwelijk”), een boek van een “Antwerpenaar”, een biografie van iemand die met Elsschot het geboortejaar deelde, een documentaire over Dada in 1922 (toen leefde Elsschot), een boek van Springer -vanwege een elsschottiaanse tongue in cheek- en liedesverhalen van Stendhal (Elsschot las wel eens een boek van Stendhal). Dit is geen literair Genootschap, dit is een boekenclub die voor 75 euro de leden wat uitgeversrestanten in de maag duwt! Elsschot is dood, zijn boeken leven nog. Kunnen we het daarbij laten ?
Elvis Peeters, Dinsdag
Een oude man kijkt terug op zijn leven, waarin hij geleefd heeft zonder ooit een keuze te betreuren: of hij nu in de Congo moordde, verkrachtte of dieren doodde, als vrachtwagenchauffeur zijn baas bestal -alles is gebeurd zoals het gebeurd is, en over niets wil hij een gedachte van spijt of medeleven toestaan. Ook over de twee vrouwen die hij min of meer liefhad, wordt slechts verteld wat ze deden, niet wat hij daarbij voelde. Niet alleen de beschrijving van een gruwelijke moordpartij in de Congo –waarnaar het boek langzaam maar onontkoombaar naar op weg is, maar ook de compositie, de heldere stijl en de feitelijke beschrijvingen maken deze meesterlijke roman beklemmend. Je wordt het verhaal ingezogen als een konijn meer… »
In De Nieuwe liefde droeg de broze dichter met kwieke stem zijn versjes voor. Ooit, enkele jaren geleden, waren we al eens een zondagmiddag naar Felix Meritis getogen met hetzelfde verlangen, maar kwam hij niet. We luisterden toen braaf een lange middag naar Cees Ouwens, met wie we na afloop nog een biertje deelden. Enkele weken later overleed Cees. Gerrit vertoont vooralsnog tekenen van onsterfelijkheid.
Ik heb het een beetje gemist of De kaart en het gebied, zoals gebruikelijk bij een boek van deze schrijver, tot veel tumult heeft geleid. Het had zomaar gekund en was ook niet vreemd geweest. Houellebec fileert deze keer genadeloos de (Internationale) kunstwereld als een gezelschap blinde, onnozele en nouveau riche trendvolgers. Hij doet dat meer… »
TV meldde over zijn eerste vakantiedag dat hij een Haddockmoment had, en wel het moment dat de stoere kapitein een radiotoespraak houdt. Voor kenners en degenen die hun leven wijden aan de permanente Kuifje-studie is het dan duidelijk. De kapitein neemt tijdens een lezing over “Alcohol, de vijand van de zeeman” een slok water en wordt onwel. Eerder in dit avontuur doet Haddock zich ook al voor al iemand die ‘nooit alcohol drinkt’, namelijk als hij met Kuifje aangekomen is in fort Afghar, bij luitenant Delcour. De welhaast bijbelse verzoekingen die de kapitein vervolgens moet ondergaan zijn bijna onverdraaglijk. Laten we hopen dat TV dat bespaart blijft! Prettige vakantie!
Op pagina 15 van De sigaren van de Farao wordt Kuifje gevangenomen door de mannen van Patrasj Pasja, een behoudende Arabische leider die zich verzet tegen de moderne Westerse wereld, vertegenwoordigd door de prullaria van Senor Oliveira de Figueira. Prima actie, dus. Maar dan maakt Kuifje zich bekend aan de gijzelnemer en wordt hij met enthousiasme begroet: de Sheik leest de Avonturen van Kuifje! Ten bewijze laat hij een exemplaar zien van Raket naar de maan. En daar klopt even iets niet: de oorspronkelijke versie van Sigaren verscheen in 1934, Raket in 1953! Nu is weliswaar de nieuwe versie van Sigaren in 1955 verschenen, waarin warschijnlijk de afbeelding is aangepast. Maar het blijft raar om een nietverschenen boek te introduceren En het roept de vraag op welk album Sheik Patrasj Pasja oorspronkelijk in zijn handen had. Heeft TV het goede antwoord?
Het is toch verschrikkelijk dat de publicatie van het derde deel van de alom geprezen biografie over Gerard Reve van Nop Maas niet mag verschijnen omdat zijn weduwe het verbiedt. Vooral omdat het bezwaar is dat er geciteerd wordt uit brieven en dat daarmee een onjuist beeld zou worden geschetst. Dus, met ander woorden, Reve heeft het zelf opgeschreven en aan andere mensen laten weten, maar dat mag niet geciteerd worden omdat de weduwe er bezwaar tegen heeft. Tegen de waarheid dus. En de rechter is het daarmee eens. Iedereen die wel eens langer dan vijf minuten in een ruimte met Joop S. is geweest, meer… »
Gisteren in Dewerelddraaitdoor zat Joost Zwagerman om op verzoek van Van Nieuwkerk de belangstelling voor kunst te enthousiasmeren. Hij deed dat met veel van het gevraagde enthousiasme, bevlogenheid en in mooi geformuleerde zinnen, dat je dacht: hoe kan het, dat iemand in Nederland dat zomaar voor de vuist weg kan. Maar dan volgt de ontluistering. In de Volkskrant van heden stond hetzelfde verhaal, in ongeveer de zelfde bewoordingen. Move the product, zou TV zeggen. Zou Joost het snel opgeschreven hebben, gisteravond ? meer… »
Voor de Westerkerk pakte zich gistermiddag rond 3 uur een legertje antifascisten, anti-rascisten, anti-Israël, anti-kapitalisten, anti-douche en anti-kapper actievoerders samen om een lezing bij te wonen van Noam Chomsky. Leeft-ie dan nog? Ja die leeft nog. Oud maar nog kwiek van geest sprak hij de menigte vanaf de kansel toe. Iedereen luisterde beleefd. Ruim een uur met afnemend stemvolume. Over de situatie in de wereld.
Van wie nu precies het initiatief uitgaat, weet ik niet, maar feit is dat de clientèle van Boekhandel Schimmelpennink ruim vertegenwoordigd was bij deze zondagnamiddagse Salon. In een prettige sfeer, aan gedekte tafels bestond het programma uit: gesprek, muziek, eten en drinken. De geinterviewde was de niet onbekende schrijver Thomas Verbogt, die als eerste vraag kreeg voorgelegd of hij veel plezier had gehad van zijn naam. Maar toen hij zich eenmaal van deze vraag had hersteld, meer… »
De” Bode” van boekhandel Schimmelpennink schuift tot mijn groot geluk trouw door mijn brievenbus.
Dat is heel bijzonder omdat ik nooit boeken koop.
Hier mag uit afgeleid worden dat Tsch. zich met hogere zaken bezighoud dan de zaak.
Ik lees de” Bode” natuurlijk heel zorgvuldig en hoor dan even bij Tsch. zijn vrienden, meer… »