Nu heb ik het niet meer zo, maar als kind had ik het gevoel dat er na het carnaval een andere tijd aanbrak. Het is niet helemaal waar wat ik nu opschrijf, want ik heb dat gevoel nog steeds een beetje: over veertig dagen is het Pasen en dan begint het jaar op te schieten, het licht verandert, er komt al wat zomer in de lucht. Maar in mijn kinderjaren was het vooral het askruisje dat de dagen anders maakte. Uiteraard spreekt hier iemand die katholiek is opgevoed. Aan wie dat niet is, kun je nauwelijks meer uitleggen wat een askruisje is. Op deze woensdag ging je naar de kerk, de pastoor plaatste een askruisje op je voorhoofd en zei: meer… »

De prins ligt gewoon op zaal. Met nog negen of tien anderen. Ik hoorde het gisteren in het ochtendprogramma. Een grote zaal dus, voegde de verslaggever ter plekke eraan toe. De patiënt naast de prins is een danser van wie de kleding in brand is gevlogen. Ik merk dat ik deze informatie opsla, terwijl ik niet weet hoe ik die moet kanaliseren. Zijn er mensen die het daarover hebben?  `Zeg, heb je gehoord wie er naast de prins ligt?’ Het is overigens schrale informatie. Als je dan toch over zo’n danser begint, wees dan ook volledig: naam, leeftijd, plaats en toedracht van het ongeval en ook graag het type dans – ik gok op mambo. meer… »

Zaterdag was er een tweede lawine in de buurt van Lech. Of daar slachtoffers bij zijn gevallen, weten we niet. De burgemeester van Lech zegt dat er geen reden is het gebied af te sluiten, want hij is van mening dat de natuur voor iedereen toegankelijk is. Daarmee vegen we meteen de vraag weg of de prins had mogen doen wat hij vrijdag deed. Die vraag gonsde immers de hele vrijdagavond en de ook nog een groot deel van de zaterdag in diverse media. Met nog vele andere vragen die er niet toe doen. En ondertussen kwamen we ook veel over Lech te weten. En over Gasthof Post. meer… »

Veel vroeger is niet lang geleden. Ik herinner me een vroeger waarin bijna iedereen op zaterdag de auto waste. Dat gebeurde zorgvuldig, met borstels, doekjes, smeersels, speciale zeep, emmers en niet zelden de tuinslang. De auto zag er daarna aangenaam uit. Misschien vindt dit op sommige plekken nog wel plaats, maar blijkbaar kom ik daar niet. Mijn auto was ik wel, maar nooit voor de deur, niet alleen omdat ik hem daar slechts sporadisch kwijt kan, maar het zit niet in mijn systeem. Misschien wil ik ook niet dat mensen die áltijd iets moeten opmerken, geinig roepen: meer… »

Wanneer ik voor het eerst van iets wakker lag, weet ik niet meer. Wel waarvan. Van tijd, eindeloosheid, oneindigheid. Op school had ik geleerd dat God de aarde schiep in zeven dagen en daarmee begon alles. Ik vond dat overzichtelijke informatie. Toen kwam er een jongen in de straat wonen die zei dat dit niet waar was. Hij had het over oerknal en legde geduldig de gevolgen van die gebeurtenis uit. Hij was iets ouder dan ik en veel wijzer. Tijdens zijn uitleg onderbrak ik hem met de vraag: `Dus er zijn meer planeten als de aarde.’ Hij lachte minzaam en antwoordde dat er ontelbaar veel meer waren.’ Met enig ontzag herhaalde ik het woord `ontelbaar’. meer… »

Sommige informatie hoeft niet meer per se. Eergisteren is er in de Tweede Kamer van gedachten gewisseld over `de perikelen op het spoor’. Grappig woord: perikelen. Heel erg onernstig. In de sfeer van kattenkwaad. Minister Schultz van Haegen zegt dat ze voortaan met de spoorwegen aparte afspraken gaat maken voor de winter. Aparte afspraken? Wat zijn dat nu weer? Klinkt gewichtig, maar iedere afspraak is toch apart? Bovendien zijn die aparte afspraken al gemaakt, maar het bleken geen afspraken te zijn, want ze werkten niet. Ik moet het anders zeggen: het was net alsof die afspraken niet waren gemaakt. Ik heb helemaal geen zin om er over te zeuren, maar het lijkt me gewoon beter het niet over die afspraken te hebben. Zoiets dacht ik ook toen ik zondag op een trein stond te wachten die niet kwam. meer… »

Bij mij in de straat zie ik een man lopen met een groot hartvormig ding onder zijn arm. Een man die mijn moeder voeger `een keurige man’ genoemd zou hebben. Daarmee bedoelde ze vooral: saai. Jaar of vijftig, met zo’n rode broek aan. Tijdje geleden was het waarschijnlijk een broek met schotse ruiten geweest. Voor een huis blijft hij staan, hij kijkt aandachtig naar de deur en dan belt hij aan. Er wordt opengedaan en wat er daarna gebeurt, weet ik niet. Wel probeer ik me er een voorstelling van te maken. Hij begroet de vrouw of de man die de deur heeft geopend, overhandigt het hartvormige ding en zegt: `Omdat het Valentijnsdag is.’ meer… »

Het verschil tussen glad en extreem glad kan ik moeilijk benoemen. Misschien kom je in de laatste omstandigheid sneller ten val. Het weer lijkt de laatste weken intenser aanwezig dan anders. Ik moet er in ieder geval vaker over praten en daar ben ik niet goed in. Gisteren was ik even in De Bosch dat al bijna niet meer Den Bosch heet maar Oeteldonk. Op het station word je daar al op gewezen. Vanuit het station vertrok een kleine fanfare richting centrum, achter die fanfare liep een stoet verklede mensen. Het carnaval is nog niet begonnen, waarschijnlijk waren ze aan het oefenen. Hoewel ik niets heb met carnaval, vind ik dat wel mooi in steden en dorpen in het zuiden: de afgelopen weken zwelt het aan, om het zo maar eens te zeggen. Een paar keer was ik deze maand in Maastricht. Eerst zag je hier en daar wat carnavalachtige dingetjes in etalages, meer… »

Misschien is friet onderhand wel iets anders dan patates frites. Bij mij op de hoek is een markt waarop een frietkraam staat waar je patates frites kunt krijgen. Vers gesneden, zoals dat heet. Op de kraam hangt een bord waarop gedrukt is dat hier de fijnproever terecht kan. Goed woord, fijnproever. Ik lees of hoor het steeds minder, wat misschien komt doordat de echte fijnproever aan het uitsterven is. Ze zijn er nog wel, maar ze zien er gespannen uit, onrustig ook. Patates frites eten op straat is met koud weer het fijnst. Op een warme zomerdag vind ik het toch iets anders. De namiddag van afgelopen zaterdag was een perfecte omstandigheid.  Beetje zonnig, maar vooral koud. Je hoeft niet te blazen, dat doet het weer. De uitbater van de kraam voor de fijnproever zie ik al een jaar of tien aan het werk. Als ik bij zijn kraam sta te eten, tel ik soms de fijnproevers die zich bij hem melden binnen ongeveer de tien minuten die ik over een zak doe. Hij moet zich onderhand tot miljonair hebben gebakken. meer… »

Te laat kreeg ik door dat het gisteren Warme Truien-dag was. Toen ik vroeg hoezo, begreep ik dat het te maken had met het Kyoto-akkoord uit 2005. En ik wist niet meer wat dat akkoord inhield, terwijl het vast iets is wat me interesseert. Ja, dat we zorgvuldig om moeten gaan met het klimaat. Vandaar Warme Truien-dag. Verwarming lager en zo. Ik heb het niet graag te warm. Word ik wee van. Zelf bij het zien van al te Warme Truien krijgen ik het een beetje benauwd. Op televisie bijvoorbeeld. Christelijke presentatoren en Mart Smeets hebben vaak een Warme Trui aan. Dat is met het oog op de lichaamstemperatuur onnodig, want in televisiestudio´s is het altijd warm. Dan moet ik Mart Smeets meteen uit dit stukje zetten, want hij staat vaak buiten of in een deuropening van alles te vertellen. Daar is de Warme Trui functioneel. In een warme televisiestudio niet. Daar moet de Warme Trui iets uitstralen, ik weet nooit precies wat, want ik zit het dus een beetje benauwd te hebben. Waarschijnlijk gemoedelijkheid of een informele aanpak. Een Warme Trui vertelt dat alles wat erg lijkt, even niet echt erg is. Volgens mij is er een verschil tussen vrouwen die een Warme Trui aan hebben en mannen met dat kledingstuk. meer… »

Het is nu vrijdag en hoe het met ons land gaat, geen idee. De nazorg loopt dood. Zelden zullen we zo bezig zijn geweest met een gebeurtenis die niet doorging. Woensdagavond en gisterochtend ging ik er maar eens rustig voor zitten en dan hoor je ongeveer vijfhonderd mensen hetzelfde verzuchten en toelichten. Er zijn woorden en zinnetjes die je ook gaan bedrukken, zoals `We hadden ons er zo op verheugd’. En vooral: De Tocht der Tochten. O ja, deze ook: `Op âld iis friest it it bêst.’ En daarna een paar minuten wegzakken in de vraag of het misschien toch nog. Volgende week. Of de week daarna. Voorzitter Wiebe Wieling: `We hebben de afgelopen dagen niet gespeculeerd en zullen dat ook nu niet doen. We willen geen valse hoop geven.’ Ik ben een tegenstander van de aanduiding `valse hoop’. Hoop is nooit vals, hoop is iets moois en troostrijks, meer… »

Van de kleur blauw houd ik, de kleur van de blues, van de hemel op een hoogzomerse dag. Van blauw van de kou houd ik niet. Wel weer van het blauw tussen nacht en vroege ochtend: je hebt de hele nacht gewerkt of doorgezakt en ineens is er die vreemde donkerblauwe lucht die je het gevoel geeft dat je even niets mag doen omdat er geen tijd bestaat. Ook mooi is het blauw van het hout aan huizen op Griekse eilanden. Er schiet me vast nog meer goed blauw te binnen, maar ik denk nu speciaal aan de blauwe envelop. Die gaat verdwijnen, lees ik. De belasting gaan we via de computer regelen. De gang van zaken tussen mij en de belasting hoef ik gelukkig niet zelf op orde te houden, maar toch vind ik het jammer. Was ik gesteld op het blauw van de blauwe envelop? Niet echt, maar door die blauwe envelop kreeg je wel altijd het gevoel dat je ergens bij hoorde, meer… »