Gisteren op de vrijmarkt zag ik weer veel speelgoedbeesten. De verkopers waren kinderen. Met iedere nieuwe Koninginnedag lijkt hun aantal toe te nemen, kinderen en beesten. Zo’n beest wordt vaak `knuffel’ genoemd, een woord dat ik niet omhels, zeker niet het meervoud. `Ja, op Koninginnedag gaat Laura al haar knuffels verkopen.’ Knuffels lijken dan ineens dode, overbodige dingen. Ik vraag me af waarom Laura het doet. Misschien heeft ze er te veel, maar daar kunnen die beesten niets aan doen. Toen ik kind was, had ik een beer, niet al te groot, van mijn grootvader gekregen. Die beer was genoeg. Hij heette Bruin en met Bruin deelde ik belangrijke momenten in mijn eerste levensjaren. Bruin begreep volgens mij alles, meer… »

Het gebeurt vaker dat ik meedoe aan een televisieprogramma waarvan het niet zeker is dat het wordt uitgezonden. Proefaflevering. Als zo’n programma dan groen licht krijgt, komt de proefaflevering op de plank te liggen en gaan ze nieuwe afleveringen maken die sterk op de proefaflevering lijken. Daarom moest ik gisteren in een grote galerie zijn. Daar hing een kunstfoto en naar aanleiding van die foto had ik een verhaal gemaakt. Dat verhaal wordt door een acteur gelezen, vertólkt. Ik hoefde alleen maar van buiten naar binnen lopen, en uiteraard naar de foto waarnaar ik tijdje bedachtzaam keek. En vervolgens moest ik achter een bureau zitten in zogenaamd mijn werkkamer, maar die leek niet op mijn werkkamer, maar het was er een die de makers voor mij bedacht hadden. Achter dat bureau zat ik als het ware het verhaal te schrijven meer… »

De nieuwe partij van Hero Brinkman wil dat de burger centraal staat. Dat zei hij eergisteren. Je hoort vaker dat iets of iemand centraal staat en dat is positief bedoeld. Je leest het dikwijls in reclame van bedrijven: Bij Ons Staat De Klant Centraal. Met zulke bedrijven heb ik ook weleens te maken. Voel ik dan goed dat ik centraal sta? Laatste belde ik een bedrijf dat vindt of zeker weet dat ik centraal sta. Mijn verwarming was kapot. De man van het bedrijf noemde een tijdstip waarop hij ‘een gaatje’ voor me had en hij zei erbij dat hij natuurlijk niets kon garanderen. Ik vroeg me af wat dat laatste betekende voor mijn centrale positie. Nu is er dus een partij die belooft dat de burger centraat staat, de Onafhankelijke Burger Partij. Hoe lang zal over deze naam gebrainstormd zijn? De tampongrap meer… »

Veel stukken stoepen zijn met krijt of tape afgebakend. BEZET staat er in zo’n ruimte. Koninginnedag komt dichterbij. Regeren is vooruitzien, denken de mensen die maandag rommel gaan verkopen. In mijn woonplaats begon dat vorige week al, niet de verkoop, maar het reserveren van plekken. Het staat me tegen, maar ik weet niet waarom. Misschien is het allergie voor BEZET. Een vervelend dwingend woord. Van de stoep denk ik nukkig: het is ook mijn stoep. Die gedachte verwerp ik onmiddellijk, want ik moet, zoals dat heet, de lol ervan inzien. Ik deed er zelf maar één keer aan mee, meer als bijzit, man op de achtergrond. Mijn geliefde van toen had zich als de majesteit verkleed en ik was benieuwd wat de gevolgen daarvan waren. meer… »

Er is post! Dat is de titel van een tijdschriftje dat al een paar weken op de stapel overbodig drukwerk ligt. Die gooi ik dadelijk in de openbare papierbak. Toch ga ik nog snel even door zo’n stapel heen, want je weet nooit. `Er is post!’ las ik niet en nu ik er doorheen blader, zie ik teksten als `Baas over eigen brievenbus’, `The sky is the limit’, nuttige informatie misschien, maar ik kom er niet aan toe, het is net of ik met vermoeide benen een lange afstand moet overbruggen. Ligt ook aan de taal die er gebezigd wordt, bijvoorbeeld in het stukje over de bedrijfskleding van de postbezorgers: `De nieuw jas voor postbezorger voldoet aan vele eisen.’ Ik voel dat ik knik. meer… »

In die grote Doe-het-zelf-winkels – het zijn meestal hállen – kom ik niet graag, want dat betekent dat ik zelf iets moet goed doen waarin ik helemaal geen zin heb. Niet omdat ik daar te lui voor ben, maar meestal gaat het om een uitdaging waarmee ik niet uit de voeten kan. Zo noem ik een doe-het-zelf-karwei graag: een uitdaging. In de Doe-het-zelf-hal moet ik alles vragen aan mannen of vrouwen die verkoopmedewerkers heten. Het formuleren van de vraag vind ik vaak al een karwei. In het eerste gedeelte van de vraag komt het woord `dingetje voor. `Ja, ik zoek een dingetje… ’ Sommige verkoopmedewerkers kunnen deze gedachtewisseling aan, maar er zijn er ook die ongeduldige irritatie uitstralen. Geen enkel dingetje is alleen maar een dingetje. Dat weet ik ook wel. In de Doe-het-zelf-hal waar ik gisteren was, kwam ik niet aan de vraag naar het dingetje toe, meer… »

Echt waar, ik hoorde iemand zeggen dat de neuzen uiteindelijk niet dezelfde kant op kwamen te staan. In een radioprogramma. Daarin ging het over het Catshuisberaad dat geklapt was. Ik blijf dan even hangen in `geklapt’. Was het een beraad dat niet kon klappen? En dan denk ik aan die neuzen. En aan dezelfde kant. Was er wel zo’n kant? Ik heb nooit zin lang stil te staan bij iets wat mislukt is. Behalve natuurlijk wanneer de analyse van de mislukking wat oplevert, maar dat kan hier alleen maar de constatering zijn dat veel werd geregisseerd door een misverstand. Hebben we zin lang stil te staan bij een misverstand? Nee toch. Het is vooral zaak het misverstand voortaan te voorkomen. Nieuwe verkiezingen! Frisse wind! Is er ergens nog frisse wind? Het lijkt wel alsof de frisse wind even oppelepop is. meer… »

Het thema van het boek interesseert me niet, maar ik weet nog niet of ik het ga lezen. Ik heb het over Handboek voor klein geluk, geschreven door Inge Jager en Maria Grijpma. Ze zijn, wat dan heet, lifecoaches. Ik vermoed wat ik me daarbij moet voorstellen, misschien moet ik daar niet te moeilijk over doen: ze helpen mensen die niet zo goed weten hoe ze moeten leven. Het boek is vooral voor vrouwen bedoeld, maar daardoor laat ik me niet afschrikken. Ik weet nog niet of ik het ga lezen omdat ik geloof dat klein geluk zich nauwelijks laat verwoorden. Als je dat probeert, is het meestal weg. Wat verstaan de schrijfsters van het boek onder klein geluk? meer… »

Maartje van Weegen gaat met pensioen. Echt waar, de AVRO maakte het bekend. Van sommige mensen is niet voor te stellen dat ze pensioengerechtigd raken. Van bijvoorbeeld Maartje van Weegen dacht ik dat ze nooit ouder werd. Ergens begin veertig, daar bleef het bij. Ik hoor haar stem vaak op radio 4 waar ze een programma met klassieke muziek presenteert. Vooral in de auto luister ik daarnaar. Je haalt het dan niet in je hoofd te hard te gaan rijden. Nee, je zoekt landweggetjes op, blijft af en toe stilstaan bij een weiland, hebt weer aandacht voor vogels. Het is niet alleen de muziek die ze draait, het is ook haar stem. `Prettig ‘is een te klein woord daarvoor. Het is een stem waarnaar je kunt verlangen meer… »

Misschien een open deur, maar het begin van de dag kan een karwei zijn. Dan heb ik het niet over de korte, onrustige nacht die daaraan voorafging of de zware avond daar weer voor, nee, het komt vooral door de buitenwereld. Die wil zich nog niet mengen met de binnenwereld waarin je je als beginneling tastend verschanst. Gisteren bijvoorbeeld. In het ochtendblad lees ik dat het kabinet weer eens laf reageert op beledigend gedrag van de PVV. Een Kamerlid van die partij scheldt de Turkse president uit en minister Rosenthal die in belangrijke mate over die buitenlandse gast gaat zegt: `Ik zou die woorden niet bedenken.’ Oké, geloof ik meteen, maar zeg er dan alsjeblieft bij waarom niet. Heb het over fatsoen, meer… »

Toen ik maandag hoorde dat Ageeth Scherphuis was overleden, kostte het me geen moeite me een televisieavond te herinneren die door haar aan elkaar werd gepraat. Later werd ze bekend als journaliste, maar toen was ze vooral omroepster. Waarom de omroepster van het scherm moest verdwijnen, staat me niet meer bij. Ik betreur het nog steeds een beetje, zeker nu ik aan Ageeth Scherphuis denk. Ze gaf je het gevoel dat je als kijker serieus werd genomen en dat televisie een beschaafd medium was. Lang geleden allemaal. Een jaar of tien terug zag ik haar in een Amsterdams café zitten. En toen verwarde ik haar met een andere omroepster uit de beginjaren van de Nederlandse televisie, Hannie Lips, door ons kinderen destijds tante Hannie genoemd, Als het kinderprogramma was afgelopen, zwaaide ze ons toe, met beide handen. meer… »

Alsof je een meditatieruimte betreedt. Daar kom ik nooit, maar ik heb er wel een voorstelling van. Om de vier, vijf maanden moet ik hier zijn om koffie te kopen. Het is de koffie die de acteur George Clooney lange tijd aanbeval in stijlvolle en zachtgrappige reclamefilmpjes. Er werken hier ontzettend beschaafde, in het bruin geklede jonge vrouwen en mannen die eruitzien alsof ze uitsluitend mooie geheimen meet je willen delen. En al die geheimen hebben uiteraard te maken met de koffie die ze verkopen. Daartoe neem je plaats achter een toonbank waar de diverse soorten koffie onder een glazen plaat weemoedig verlicht tentoongesteld liggen. Ik word geholpen door een dunne vrouw met grote verbaasde ogen. meer… »