Figurant

Vanwege een reclamefilmpje voor een Kosovaarse internetgigant werd ik gevraagd of ik even wilde figureren. Ik hoefde niet veel te doen, verschijnen in pyjama en ochtendjas was voldoende. Nu omvatte mijn acteer-CV de volgende karakters: pestleider in de tijd van de Decamerone, Duits soldaat in WO II, bedrijfsleider bij de AH (niet Harry Piekema) en boze huisbewoner bij straatverkoop. Ik snapte wel dat ik gevraagd was. Vol creatieve energie vertrok ik naar Amsterdam-Noord, naar de pastorie van een kerk die sinds de jaren vijftig aan elke modernisering was ontsnapt. meer… »

Het Nederland van de Mariakaakjes en de gevulde koeken

Gevulde koeken. Je ziet ze wel eens liggen in een socialedienstachtige omgeving met TL-verlichting aan het systeemplafond en ramen met plastic kozijnen, en meestal gepresenteerd met lauwwarme thee uit wegwerpbekertjes. In de documentaire ‘Sta me bij’ van Suzanne Raes en Monique Lesterhuis (2010) zie je dergelijk gevulde koeken in een sociale werkplaats waar mensen leren om stukken karton tot nette dozen te vouwen. Aan deze koeken kun je de stand van onze beschaving aflezen. meer… »

Een slechte film van meer dan twee uur (Tom Jones, 1963) bekijken voor een scène van enkele seconden. Je moet er wat voor over hebben om twee mensen in een peer te zien bijten. Maar na driekwart van de film word je beloond met een verrukkelijke filmscène waarin twee mensen betekenisvol communiceren via een peer. De een neemt een hap in een rijpe peer en kijkt de ander aan. De ander kijkt terug met een glimlach en meer… »

Een berooide bankier koopt in de sequel van Oliver Stone uit 2010 ‘Wall Street; money never sleeps’ in de metro een grote zak chips en eet dat, gezeten op een bankje, langzaam leeg. Daarna staat hij op, dringt zich door de massa en springt onder de aankomende metro. Honger kan de man nauwelijks gehad hebben, voordat hij van huis vertrok heeft zijn vrouw hem nog een royaal ontbijt voorgezet. De scène met de zak chips illustreert meer… »

Isabelle Adjani was zo verstandig rechtsomkeert te maken toen ze de filmploeg van Jean-Luc Godard in slechts een (1) autootje aan zag komen rijden. Jean-Luc zag zich gedwongen op zeer korte termijn een vervangende actrice te vinden voor zijn ‘Prénom Carmen’, plukte de achttienjarige Maruschka Detmers uit de metro en maakte met haar een onoogbare film. In grofweg vier scènes is ‘Prénom Carmen’ te verdelen; opnames van de branding van de zee, een spelend huiskamerorkest, Maruschka tijdens een overval en een blote Maruschka meer… »

Ouders maken zich zorgen over het eetpatroon van hun kind. Kinderen netjes aan tafel hun bord leeg laten eten, dat is vaak een probleem. Van alles wordt er verzonnen om kinderen te leren eten, van opgewekte kindrubrieken in tijdschriften, blijmoedige groentenprojecten op school tot een jaarlijks smaakfestival in de hoop ze alsjeblief alsjeblief iets anders dan pizza, pasta, patat of pannenkoeken weg te laten werken. meer… »

Van sommige films word je heel droevig. Droevig omdat er 1 miljoen mensen in dit land KomtEenVrouwBijDeDokter zijn gaan zien en jij kennelijk niet ziet wat die miljoen andere mensen wel zien. Een existentieel gevoel van eenzaamheid overvalt je bij het kijken. Kun je dan nooit eens gezellig meedoen? Natuurlijk is het heel erg zielig dat Carice van Houten borstkanker krijgt en daaraan overlijdt. Waarom huil je dan niet mee tijdens de collectieve rouw? meer… »

Geef ze heden hun dagelijks brood. Nederlandse gedetineerden klagen in de krant over een gehalveerd broodrantsoen. In de realistische gevangenisfilm uit 2009 ‘Un prophète’ van Jacques Audiard zien de veroordeelde mannen er niet zozeer hongerig als wel ongezond en soms zelfs gevaarlijk uit. Duidelijk te zien is dat die mannen niet veel vezels en eiwitten in de bajes krijgen. Zijn daar klachten over bekend? Op hun bord slechts een kwak rijst, saus, een klein worstje en een -overigens verdacht knapperig ogend- stuk stokbrood. Hoe moeten die boeven in godsnaam resocialiseren met zo’n menu vol koolhydraten? meer… »

Een onderbelicht aspect van de communistische ellende die Rusland heeft geteisterd is het verdwijnen van de hogere eetcultuur. Overal in het land tref je hetzelfde aan; pap, bieten, aardappels en gedroogde vis. Vooruit, bij een glas wodka komt er wel een ingelegde paddenstoel of tomaat op tafel. Ook het eten in de Russische film is zelden spectaculair. In ‘De koude zomer van 1953′ van Aleksandr Proshkin uit 1987 wordt de eenvoudige boerenkost in een spannende context geconsumeerd. Een groep criminelen, vrijgekomen door de algehele amnestie na de dood van Stalin, is uitgehongerd en op strooptocht beland meer… »

en let niet op het moeilijke gedoe en geouwehoer

Voor doorgestijlde estheten is het fijn naar Franse films te kijken. Als je het geouwehoer negeert valt er in visueel opzicht volop te genieten. Zo ook in ‘Les Regrets’ van Cedric Kahn. In de film een hoop moeilijk gedoe tussen twee mensen die ooit verliefd op elkaar waren, elkaar na jaren weer tegenkomen en opnieuw een verhouding beginnen. Niks bijzonders dus. Daarvoor hoef je niet te kijken. Voor de details moet je de film zien. En ook wel een beetje voor die leuke zus van Carla Bruni meer… »

Om de zoveel tijd duikt er een onderzoek op over de gewichtstoename van vrouwen nadat ze in het huwelijk zijn getreden. Met een ring aan de vinger gaat de vinger uit de keel en worden ze torentjesrond. ‘Matrimonio all’italiana’ toonde dit in 1964 illustratief aan. Sophia Loren doet er tweeentwintig jaar over minnaar Marcello Mastroianni zover te krijgen haar te trouwen. Al die tijd zie je geen kruimel meer… »