meesterwerk Jack White

Van Jack White heb ik veel in huis, zijn werk met de White Stripes, The Raconteurs en The Dead Weather (dat laatste had ik niet per se in huis hoeven hebben)en ik zag uit naar zijn soloplaat. Die is er nu en die goed, érg goed. Titel: Blunderbuss.
Toch is er iets, waarschijnlijk hoofdzakelijk met mij. Mijn verwachtingen waren te hoog meer… »

Opnieuw uitgebracht, 40 jaar na de eerste release. Plaat blijft sterk overeind, ongetwijfeld nu een moeilijk verhaal vanwege de enorme hoeveelheid testosteron, maar blijft klassieker. Toegevoegd een CD met alternatieve takes en een niet eerder uitgebracht nummers. Behalve dat de Doors goede muziek maakten kun je ook vaststellen dat ze goede keuzes maakten. Volstrekt overbodige toevoeging, alleen bedoeld om sukkels die zo’n plaat dan kopen uit nieuwsgierigheid geld uit de zak te kloppen. Nou, dat is gelukt. Maar ja, je luistert wel weer eens naar de Doors, wat dan weer geen straf is.

Over de nieuwe CD van Leonard Cohen is al genoeg gezegd. Die is gewoon goed. Geen rare synthesizer meer, maar soms wel iets teveel dameskoor. Verder goed. Punt uit.

In de buurt hier zat een merkwaardig bedrijfje. Prince Charming geheten. Er was geen etalage, maar als je naar binnenkeek zag je een soort naaiatelier waar met grote ijver de meest uitzinnige kleren in elkaar werden gezet. Paillet en veer waren hier kind aan huis. Geen wonder dan ook dat de vorig jaar overleden zanger , nou ja, danser -want hij mocht niet zingen, dat was voorbehouden aan Liz Mitchell (voorheen de Les Humpfries Singers)- danser dus Bobby Farrell hier regelmatig gesignaleerd werd. Bobby is overleden, en misschien niet alleen daarom, maar het bedrijfje Prince Charming is weg. In plaats daarvan zit er nu een kantoortje dat de Wandelwaaier heet. Ik heb Bobby wel eens zien lopen, maar een wandelaar leek het me niet. Alles wordt minder.

Op de halfjaarlijkse voorspeelmiddag van de pianoleerlingen is het vol, spannend (want van alles kan plotseling misgaan in de ingestudeerde stukken), warm in de kleine huiskamer en het duurt altijd te lang voor de leerlingen die al klaar zijn met hun stukje. Tegen het einde van de middag komt plotseling een man binnen. De deurbel stoort, maar hij komt niettemin opgeruimd binnen, zwaait een beetje vaag in het rond en gaat gemakkelijk op een stoel zitten. Binnen een halve minuut is hij in slaap. Kort voor het einde van de voorstelling schrikt hij wakker, staat op, zwaait weer even en vertrekt. Hij laat ons verbijsterd achter.

Groot liefhebber was ik altijd van de Allmann Brothers. Lekkere blues uit het zuiden van de VS, beetje agressief, beetje nonchalant, maar altijd dampend. Laatste jaren luisterde ik niet zo vaak meer. Geen tijd of zoiets. Stom.
Gelukkig is er een solo van Gregg Allmann die Low Country Blues heet, en die de laatste dagen niet van mijn zijde wijkt. Weer het zuiden. Maar het regent. Er hangt mist. Er zijn klachten.
Diep, en je gaat mee, en je kunt niet meer terug. Hoeft ook niet.

4 vleugels

Onlangs opnieuw gekocht: 461 Ocean Boulevard van Eric Clapton, remastered uiteraard. Uit 1974. Ooit had ik de elpee, maar die is grijsgedraaid tijdens een verhuizing of daaromtrent verdwenen.
Ik vind Clapton altijd wel goed, wat niet mag, geloof ik, maar dit vind ik zijn allerbeste, omdat hij hier min of meer alles laat horen wat hij in huis heeft. Ik bedoel: soms, nee vaak, is er van een kunstenaar een werk dat alles over hem of haar zegt en ook de vraag beeantwoordt waarom de kunstenaar maakt wat hij of zij maakt. meer… »