De opgave om een boek als 1001nacht te verbeelden zet je voor een onmogelijke opgave: hoe geef je de rijkdom van een dergelijk boek weer ? Het is alsof je gevraagd wordt om de bijbel even samen te vatten in een voorstelling van 2 uur. En toch is het Zuidelijk Toneel er in geslaagd om iets van de betoverende werkelijkheid van dat boek weer te geven. Een uitbundig toneelbeeld (met soms iets teveel tegelijkertijd lopende verhaallijnen), een norse sultan (John Buisman) die zijn vaste patroon wilde afwerken: elke nacht een vrouw: eten, sex en daarna dood. meer… »

Mooie lichte voorstelling van Ingeborg Elzevier en Bram van der Vlugt, die op subtiele wijze uitleggen wat het verschil is tussen uitgerangeerd en oud zijn: je kijkt terug op een waardevol leven of je hebt er maar een zooitje van gemaakt en dan moet je niet vreemd opkijken als dat zich wreekt. Hele mooie tekst, bijzonder goede dramaturgische adviezen, goed gespeeld. Kijken!

Een jonge cabaretier, of nee, dat is hij niet meer. Aan het begin van de voorstelling vertelt hij dat geen cabaretier meer is, maar protestzanger is geworden en daartoe 95 stellingen heeft opgeschreven voor een betere wereld die hij  met ons zal behandelen. Het publiek schuift wat ongemakkelijk heen en weer als hij dat inderdaad gaat doen en leuzen roept die hij vervolgens toelicht. Het cabaretpubliek komt om te lachen en hoopt voortdurend op ontsnapping aan deze inhoudelijke voorstelling. Gelukkig laat Maas ons zo nu en dan ook de luchtige kant zien, maar het is lang geleden dat iemand een voorstelling met een boodschap maakte zonder cynisch te worden. Bovendien spaart de cabaretier zichzelf niet- noch zijn publiek. Een verfrissende en vooral ook een nodige voorstelling, om eindelijk een af te komen van de lachvee-cabaretiers, die een paar moppen vertellen, op TV komen  en zo snel mogelijk miljonair willen worden. Meer Maas!

Beumer & Dost, theatermakers voor de jeugd hebben zich gebogen over de toekomst van Diederik Hummelinck, die immers met pensioen gegaan schijnt te zijn (maar niettemin doorwerkt en nog een stichting TOF  voor nieuwe projecten heeft opgericht (Meedoen: stichtingtof.nl). Maar dat ales terzijde: Het stuk sp[eelt zich af op het dak van een hotel waar mensen die een beetje moeite met vakantievieren hebben, gestimuleerd worden om er zelf iets van te maken. In de try out was nog niet alles op zijn plaats gevallen, maar wat zo bijzonder prettig is aan de stukken van Beumer en Dost, is dat ze er een gewoon toneelstuk van maken, zonder op de knieen te gaan liggen. Als je de heren ook buiten het theater zou tegenkomen zou je helemaal niet denken: o, daar hebben we twee jeugdtheateracteurs, meer… »

Nieuw toneelstuk van Wim T. Schippers. Met dezelfde hoofdrolspelers als in het terecht bejubelde “Wuivend Graan”, dat meesterlijk de holle tekstcultuur en de powerpointpresentatie belachelijk maakte (en waarvan je ook nog iets leerde). Dit stuk wordt weer fantastisch gespeeld, met name door Kees Hulst en Titus Muizelaar, meer… »

Een komedie is het niet, maar er valt veel te lachen in Meepesaant, waarin Mac-Marie Huijbregts en Marcel Musters twee Tilburgse zussen spelen. Musters is de meegaande, op de lieve vrede beluste zus, Huijbregts speelt de valse overgeschoten, was mismaakte andere zus. Samen zitten ze te broeden op de organisatie van de begrafenis van de derde zus, die overleden is op een tripje met D-reizen en dood neerviel meer… »

Nou ja, als een dode meeuw. Van een toneelstuk als De meeuw van Tsjechov, dat niet voor het eerst wordt opgevoerd in Nederland, hoop je dat het allemaal geheel anders wordt als Gerardjan Reijnders zich ermee gaat bemoeien. Maar behalve dat de illusie van het toneel voortdurend wordt doorbroken (waardoor je natuurlijk nooit in het verhaal komt te zitten), meer… »

Twee voorstellingen in korte tijd in Bellevue. Een over het verleden, een over de toekomst. In de eerste, De Caracal onderhandelt Olga Zuiderhoek in een soort telefoonmonoloog met een aantal fictieve personages over haar leven. Het is niet onaardig, maar opmerkelijk is dat het op de achtergrond geprojecteerde straatbeeld op sommige momenten meer de aandacht trekt meer… »

De Giro in Amsterdam

Gisteren in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam: een van de avonden in de reeks over de Giro, die over anderhalve week in Amsterdam start. Dat is weliswaar krankzinnig (en dan ook nog de Tour in Rotterdam dit jaar), want voorzover ik weet hoort Amsterdam niet tot Italie, maar dat neemt niet weg dat het een zeer geslaagde avond was. Wilfried de Jong zingzegde op muziek prachtige wielerverhalen -hoe hij door de 68-jarige Jan Janssen in de vernieling werd gereden o.a.- Renate Verhofstadt met geweldige verhalen over Cippolini meer… »