Wat dan wel weer leuk is van het ochtendprogramma ‘vrijdag de dag’ is dat er sprake is van duo-presentatie. In het vorige programma was dat ook al aan de hand, toen presentator Kockelmann op vrijdags wel eens een dame naast zich moest dulden (Mirabella?) die nauwelijks opgewassen was tegen zijn volume als mens en als presentator al helemaal niet. Nu zijn de twee dames van ‘vandaag de vrijdag’ (doet ook wel denken aan wijlenJosBrinks programma, dat geopend werd met: “Hartelijk vrijdag” -hoe treurig was dat) meer… »

Vanaviond gaat er een megalomaan spektakel de buis op -we worden er al dagen mee doodgegooid- onder de naam The Passion. Het is weliswaar Nederlands, maar moet toch engels getiteld worden. In deze ‘Passion’ het lijdensverhaal van Christus, verpakt als lopende musical, met bijbehorende sterren, Borsato, De Munk (Als Jezus, je zou je omdraaien aan je kruis), Bauer en Luske. Charly Luske. Deze laatste was vanmorgen op de televisie om zijn rol uit te leggen. Hij speelt Judas, “maar meer als een mens die niet alleen maar slecht is, dat is niet interessant’. Mooi was ook zijn reden om mee te doen. Vanwege zijn geloof? “Nee, ik geloof niet zo in dat Oude Testament, zeker niet met die broodvermenigvuldiging en met die vissen, sinds meer… »

In het dagelijkse ochtendprogramma (zie voor een evaluatie van de nieuwswaarde de vermakelijke TV Recensent, zijnde Frits Bom) is sinds enige tijd een wonderlijke aankondiging opgenomen. Kort voordat het programma tijdelijk sluit vanwege het Journaal, zegt de presentatrice: “Hierna het journaal met onder andere het Buitenlandse Nieuws.” Ze kijkt daarbij -waarschijnlijk in opdracht van De Telegraaf, haar broodheer- een beetje misprijzend, want in deze PVV-tijden mag het Gevreesde Buitenland niet bestaan meer… »

De vermoorde politicus Fortuyn heeft inmiddels een enorme heiligenstatus bereikt. En dus alles wat met hem te maken heeft. Zoals een eertijds gehouden debat. Vanochtend stond in De Volkskrant een artikel van iemand die het beschreef zoals ik me het ook dacht te herinneren: een vlerkerig optreden van Fortuyn, die overmoedig door de overwinning ? iedereen in de reden viel en overal overheen kakelde. Geen wonder dat je als verliezend en inhoudelijk politicus daar de smoor in had. Het was de Fortuyn van ‘Ga toch koken mens’ tegen een vrouwelijke journaliste, een volstrekt foute opmerking die een voorbeeld moest zijn voor zijn gelovigen van de humor die ons te wachten stond van de a.s. premier. De horkerigheid meer… »

Gisteren zond het Journaal gedurende een half uur een persconferentie uit waarin gezegd werd dat er iets niet ging geburen. Geen Elfstedentocht. OK, klaar. Denk je dan even. Maar niet bij het journaal, want het ging nog een half uur door met vragen en antwoorden, waarin steeds hetzelfde werd gezegd: Het gaat niet door. En niemand die ingreep en zei: Zo, dat weten we en nu gaan we naar het echte nieuws. Niks daarvan. En aan het einde Mart Smeets in weer een smakeloze kledingcombinatie die pijn aan je ogen doet om zijn gevoelens over deze persconferentie woorden te geven. Er ontbrak nog maar aan dat daarna iemand ging vertellen hoe hij de woorden van Mart had ervaren. Een treurig journalistiek dieptepunt, opgeklopte volksemotie die vat heeft gekregen op de bevroren breinen van de Journaalredactie. En waarom worden er nu geen kamervragen gesteld ?

Zoals het er nu naar uitziet wordt op 2 februari een groot interview uitgezonden met de kroonprins en mevrouw de kroonprins (kroonprinses?). Dit interview zal in het teken staan van het Oranjefonds, het kado dat wij 10 jaar geleden met z’n allen aan het kroonprinselijk paar gaven toen ze trouwden. Wij gaven ze dus geld, dat ze mogen uit te delen om zo onze sympathie te winnen. Daarover gaat dit interview, dat dan ook zal worden afgenomen door de bekende interviewster Linda de Mol. Ooit hoorde ik van een eerder voornemen voor zo’n interview meer… »

Er is iets raars aan de manier waarop we gebombardeerd worden met reclamespots voor een programma dat volgende week live op televisie zal zijn: Het Gouden loeki gala, of zoiets. Een feestje van de STER die mede de publieke omroep financiert (nee, het zit zo: het geld gaat naat het ministerie dat de publieke omroep financiert,dus misschien komt het wel -en zeker voor een deel- bij iets anders terecht). Maar daarvoor is de reclame dus. Reclame voor een reclamefeestje. Om de adverteerders blij te maken ? meer… »

Toegegeven: het is een prachtig staaltje van technisch vernuft, deze Kuifjefilm van Spielberg. Prachtige scènes, zoals het schip van Ridder Haddocque dat opduikt inde woestijn, de massascènes in Marokko etc. En het verhaal is dan weliswaar door elkaar geklutst uit drie erschillende albums, maar heeft spanning en vooral sensatie. Alleen, en dat is lastig, deze Kuifje is onze Kuifje niet meer. Zoals wel vaker gebeurt als een boek verfilmd wordt: de filmmaker gaat ermee op de loop en geeft zijn eigen verbeelding en interpretatie vorm. En dat was nu juist zo leuk aan Kuifje, meer… »

Lars van Trier is niet een zogenaamde cultuur-optimist. Of mensenvriend. Dat wil zeggen: in zijn films, misschien is de man een en al vrolijkheid en blije dingen, maar niet dus in zijn films. In zijn laatste, Melancholia , is dat vanaf het begin duidelijk: een vrolijk bruidspaar dat te laat komt op de eigen bruiloft, daar zal enorm gedonder van komen. En dat komt er ook: familietragiek, depressies, ruzie, verdriet en diep doorvoelde eenzaamheid, we krijgen het allemaal de ene gang na de andere opgediend. Prachtig allemaal en subliem gespeeld. Maar dan is er nog iets: een planeet nadert de aarde. Mensen raken in paniek, de paarden willen niet meer verder lopen en nadat het lijkt of de planeet de aarde passeert, komt hij opnieuw terug om verpletterend toe te sslaan. Zo angstaanjagend gefilmd meer… »

In het TelegraafTV programma in de ochtend, Vandaag de dag -dus niet Gisteren de dag of Morgen de dag, die titels liggen nog te wachten op invulling vermoed ik- zat de Cruijff-spreekbuis enorm verdrietig te wezen vanwege iets dat in een andere krant was verschenen. Het ging geloof ik over de invloed van Cruijff en iemand had daar iets van beweerd dat niet war was. Deze man, De Groot, een cruijffschrijver met een JohanDerksen-kapsel was zo verdrietig over weer een onwaarheid over zijn baas – die dus niet De Telegraaf is maar Johan Cruijff. Heel verwarrend allemaal. Daarna maakte hij zich boos op Haarlem dat wel een voetbalclub failliet had laten gaan, maar toch een feestje voor de Nationale Honkbalploeg wilde organiseren. Het was allemaal schande. En dat in de tijd van zijn baas, eh, zijn driedubbele baas, dus. Goed dat er een Commissariaat van de Media is om sluikreclame tegen te gaan!