Koos zit in zijn stoel en is druk bezig om zowel een wafeltje te eten, als verkouden te zijn met niesbuien en een bekertje water te drinken door een rietje. Dat is allemaal wat veel, tegelijk, en soms eet hij zijn vingers erbij op en dan weer zien we het koekje door het rietje heen en weer gaan. Dan geeft hij het maar op en valt middenin het koekje in slaap.
Annie zegt: “Ik zat altijd op het zangkoor maar nu zijn we meer dan honderd dus dat kan niet meer.”
Trees zegt bedeesd: “Ik vertrok.”
En Fons grijpt het moment aan om te verklaren dat hij naar huis gaat. Voor de kinderen of vanwege zijn moeder, dat is niet duidelijk, maar het zal nog een hele toer worden: meer… »

Koos zit nog aan tafel, achter een bordje met brood. Of eigenlijk een bordje met brood, ei en leverworst, een verwarrende combinatie die ervoor zorgt dat Koos met zijn vingertop van het ene stukje naar het andere gaat zonder tot een besluit te komen welk stukje hij moet oppakken en in zijn mond stoppen.
Annie wordt opgehaald door een paar mensen die met haar gezellig naar buiten willen om te wandelen. Annie kan vanwege de voet niet zo goed wandelen, maar bovenal vraagt ze zich verbaast af: “Wie zijn die mensen?”
In de kamer meldt zich een door het leven niet met rust gelaten man, die ondanks zijn jonge leeftijd een groot deel van zijn gebit heeft moeten inleveren. meer… »

Koos zit in zijn stoel en wrijft voorzichtig met een theebeker over de uitgespreide zakdoek. De plooien willen maar niet verdwijnen, maar toch wordt het werk zorgvuldig en volhardend uitgevoerd.
Hans staat net op om een stkje te gaan wandelen. Hoewel hij niet al zijn voeten van een sok heeft voorzien in zijn sandalen, denkt hij toch wel dat het hem gaat lukken. “Het is,” zo legt hij uit,”de ene voet voor de andere.” En daarna brengt hij zijn voornemen in de praktijk. En inderdaad, niet voor niets kijkt hij triomfantelijk, want het lukt hem uitstekend. De anderen zitten liever in hun stoel en mijmeren wat. Fons bestudeert de tijd, die langzaam terugloopt, omdat hij zijn horloge op de kop houdt. Trees heeft een kopje in haar hand, dat ook op de kop wordt gehouden, maar gelukkig leeg is. Er blijken geheimzinnige teksten op de onderkant van het kopje te staan die ze voorzichtig uitspreekt: “mamamamamamamamamaamamdedededede in holholholholholholholhol” en dan begint ze weer opnieuw te lezen, want zo’n lange zin valt niet mee.
In de gang worden de schilderijen gewisseld. De kunstenaars zelf zijn er mee bezig, meer… »

Koos zit in zijn stoel in de grote kamer en probeert met de duim al wrijvend wat teksten uit de krant te verwijderen. Dat vergt veel concentratie. Hans is even gaan wandelen, “de hond uitlatend” zoals hij hikkend van het lachen meedeelde. En er is een nieuwe tijdelijke, Frans. Tegen Frans wordt gepraat of hij uit een ver en vreemd land komt, of dat hij heel erg veel moeite heeft met horen. Met spreken is dat anders want hij vertelt graag en veel. Zo vertelt hij dat hij een nieuw lichaam heeft, waar hij nog wel een beetje aan moet wennen. En zoals hij toegeeft, het lichaam ook aan hem.
Fons onderbreekt deze filosofische bespiegeling en zegt: “Waneer krijg ik nou gvd eens te eten!” meer… »

Koos ligt te slapen en wil eigenlijk niet wakker worden. Frans zit op de gang en zegt boos: “Ik weet het toch niet! Ik zeg toch dat ik het niet weet!” In de grote kamer wordt zijn huwelijksdag met kleine gebakjes gevierd. Trees is weer terug en heeft de plaats van Wiltwee ingenomen, zij het dat ze wat meer schrikt van de dingen. Zo vraagt zij aan iedereen: “Je gaat toch nog niet weg?”. Gezelligheid bovenal.
Hans heeft nog een pannekoek op zijn bord, en biedt de anderen een volle lepel jam aan, maar niemand gaat er op in.
Vanuit de gang wordt een verwijtend gesprek hoorbaar.
“Christine, je hebt in de hoek gespuugd, gatverdamme.” meer… »

Bij de deur staat Hans weer, nu in blijde afwachting van ieder bezoek. Als het bezoek verder loopt volgt hij het. Beleefd informerend: “Bent u een soort van scout hier, dat u de weg weet?” Hij wacht het antwoord niet af, maar dat zou ook moeilijk zijn, want zojuist loot hij voorbij de kamer waar Gonnie op orkaankracht luistert van het strijkwerk van André Rieu. Ze glimlacht in vervoering en zegt iets erbij dat helaas in de klanken verloren gaat.
Hans buigt samenzweerderig naar voren en zegt: “Het gebouw hier is erg stevig, maar dat kun je van de mensen niet zeggen.”
Koos zit in zijn kamer en kijkt naar een programma over bijen. Na het paren loopt het slecht af, voor de mannetjes althans. Koos kijkt een beetje geschrokken en Hans, die meegelopen is zegt: “Jaja, ik had je nog zo gewaarschuwd.”
Koos sputtert meer… »

Han staat bij de deur. Op zijn arm heeft hij een klein bruin hondje dat hij aandachtig aait.
“Het is de jongste,” verklaart hij. “Ik moet er goed voor zorgen, want hij is nog erg klein.” Teder streelt hij de rug van het stoffen dier dat dankbaar knikt onder de liefkozingen. Han geeft een hand en zegt: “Ik heb u vaker gezien. U bent een goed mens. En prettig om mee te praten.” Dan knikt hij en zegt tegen het diertje: “Kom, we gaan weer.”
Koos zit op zijn eigen kamer en is in gevecht met een gebakje dat tamelijk slap van structuur maar begerenswaardig van zoetheid is. Hij werkt het met een vorkje naar binnen. meer… »

Koos is op weg naar de grote kamer, waar het verder stil is. Gonnie is verhuisd, de Nieuwe Mevrouw is gevallen en wordt nog even in het ziekenhuis gehouden, Annie en Fons zitten een beetje te kibbelen en WilTwee is nu ook weg. Ineens. Stil geworden en zomaar verdwenen. Haar milde aanwezigheid en haar onverwoestbare optimisme waren soms de benodigde olie op de woelige baren van het plotseling oplaaiende meningsverschil in de kamer.
Als Koos de kamer betreedt stelt Annie vast: “Nou, dat is dan ook weer eens wat anders.”
“Wat moet je daar mee? ” vraagt Fons een beetje ruziezoekerig.
“Nou, zegt Annie, “het uitzicht!”
“Wat moet je dan met dat uitzicht ? Is dat soms wel mooi!” vraagt Fons nu op fors volume.
“Nou, mooi, laten we zeggen dat het goed is,” zegt Annie. “Of wil jij dat ook ?”
En ze wijst op de TV waar iemand een zeer getatoueerd lijf toont.
“Nee,” zegt Fons narrig, ” Ik rook niet!”
“En hij houdt het goed vol hoor,” zegt Annie, trots en klopt hem op zijn hand.
“Wil je soep?” vraagt dan iemand in het keukentje. meer… »

Koos zit in zijn stoel met tafel en bestudeert de TV. Buiten rukt de lente onstuitbaar op, maar op TV is een spel, waarbij dames hele grote theeketels over het ijs schuiven terwijl ze met bezempjes in de weer zijn. Vooral de Schotse dames zijn betoverend, maar doel en inhoud van het spel ontgaan Koos een beetje, net zoals het enthousiasme van de commentator. Hij lepelt zijn koffie naar binnen met een schuine blik op het toestel.
Op de gang wandelt Trees met de kinderwagen heen en weer, terwijl ze zegt: “Dat is mooi, mooi, mooi.” Hans passeert haar en zegt vriendelijk: “Er moeten nog wel dingen genomen worden!”
Trees kijkt opzij en zegt: “O, een baardje” en voelt er even aan.
Hans kijkt gemaakt bozig meer… »

Koos zit op zijn kamer en probeert nog iets voedzaams uit een broodkorst te zuigen. Daarna is de stoel een beetje bekruimeld en veegt Koos hem zorgvuldig schoon met een papiertje. Het is een moeilijke opdracht waarvan hij zich met grote ernst kwijt. In de grote kamer is Hans gekomen. Hans is vrolijk en geeft iedereen steeds een hand, waarbij hij zich voorstelt. “Ga je mee,” vraagt hij aan iedereen, “kom, dan zijn we met zijn drieën.” Daarvan moet hij dan ook lachen en hij steekt zijn duim op. meer… »

Al van enige afstand is vast te stellen dat Koos het ergens niet mee eens is. Luidkeels laat hij weten dat in hem een groot ongenoegen is gevaren. Hij doucht. Of beter: Hij wordt gedoucht, terwijl hij op een ingenieuze stoel wordt heen en weer bewogen. Koos is niet geïnteresseerd in het vernuft van de stoel, zo te horen. Christine loopt op de gangen vraagt: “Wie zijn dat allemaal?” Iemand legt uit dat het alleen Koos is.
“Nou,” zegt ze, “Wat zijn we dan allemaal aan het doen?” en een beetje beledigd schaats ze naar haar eigen kamer. Daar gaat ze op bed liggen en zegt dan, wijzend op haar schoenen: “Die moeten het eerst weg”, waarin ze gelijk heeft.
Koos komt inmiddels met een verwilderd kapsel, maar verder weer tot rust gekomen, de badkamer uit en gaat zich klaar maken voor een buitenrit. Hij geniet wel van de buitenlucht, maar houdt zijn kleding goed in de gaten: alles moet dicht en de pet moet op het hoofd. Eenmaal buiten spreekt hij de mensen vriendelijk maar niet echt duidelijk toe. De mensen weten niet goed wat ze moeten antwoorden meer… »

Koos zit rustig aan zijn tafel die aan zijn stoel vastzit. Hij is in Droomland. Veel moeite kost het hem niet om er te geraken,en daarin is hij niet de enige. Bijna iedereen is even aan het genieten van de rust. Boven de stoelen hangt het geluid van in- en uitademen, soms krachtig door de neus of er klappert even iets mee. Gonnie beschermt ook slapend haar bezittingen, die opnieuw zijn aangegroeid. Ze is dan ook de enige die aan bezit hecht, de anderen zijn ver voorbij hun aardse zorgen. Soms moet de nieuwe mevrouw even in haar slaap een beetje huilen, een naschokje denkelijk, want in haar dromen zal ze toch wel rondrennen in haar eigen tuinen, ver van alle anderen hier en met degenen die ze het liefste ziet ?  Alleen Wiltwee let nog een beetje op. meer… »